Tytuł: "NOWO PREKONIZOWANI BISKUPI Ks. Bereśniewicz Aleksander. Ks. Hollak Józef. Ks. Kozłowski Szymon. Ks. Wnorowski Kazimierz. Ks. Sotkiewicz Antoni. Ks. Kuliński Tomasz Ks. Borowski Kacper. Ks. Hryniewiecki Karol. Ks. Pallulon Mieczysław."

Autor: Józef Holewiński (7 portretów) i Edward Nicz (1 portret, Sz. Kozłowski)

---

Opis przedmiotu

Typ: dziewięć rycin na jednej karcie

Technika: drzeworyty sztorcowe na papierze

Datowanie: 1883

Sygnatura: Ryciny sygnowane na płycie u dołu kompozycji: "J. HOLEWIŃSKI" (7 portretów); "ENICZ" (1 portret), jeden portret niesygnowany (K. Borowski)

Hasło: portret zbiorowy 9 nowo mianowanych polskich biskupów w 1883

Pochodzenie: Z: Kłosy nr 932 z 10.05.1883 s. 297

Nazwisko: Hollak Józef/Pallulon Mieczysław/Borowski Kacper/Kuliński Tomasz/Sotkiewicz Antoni Franciszek/Bereśniewicz Aleksander/Kozłowski Szymon/Wnorowski Kazimierz/Hryniewiecki Karol Boromeusz

Wymiary: kompozycje po ca 90x70 mm

Słowa kluczowe: [portret:Hollak Józef]/[portret:Pallulon Mieczysław]/[portret:Borowski Kacper]/[portret:Kuliński Tomasz]/[portret:Sotkiewicz Antoni Franciszek]/[portret:Bereśniewicz Aleksander]/[portret:Kozłowski Szymon]/[portret:Wnorowski Kazimierz]/[portret:Hryniewiecki Karol Boromeusz]

Numer katalogowy: i18596

---

Dodatkowe informacje

Uwagi:
Zachowana cała karta oraz anonimowy tekst w kserokopii z biogramami hierarchów.
Spis treści półrocznika nie podaje autora rysunków lub fotografii wg których wykonano ryciny oraz nie podaje autora tekstu.
- Aleksander Kazimierz Bereśniewicz (16.06.1823 Szwielnie powiat Rosienie/rosieński - 4.06.1902 Włocławek) biskup kujawsko-kaliski, pedagog. Naukę rozpoczął w seminarium duchownym żmudzkim w Worniach od 1839, od 1841 studiował w Akademii Duchownej w Wilnie przeniesionej 1842 do Petersburga. Od 1845 objął stanowiska profesora teologii dogmatycznej i języka łacińskiego w seminarium w Worniach, święcenia kapłańskie 10.09.1847, w 1853 przymusowo przeniesiony do Wilna przez rząd rosyjski. Konsekrowany 27.02.1859 jako biskup pomocniczy żmudzki, 1860-1864 rektor Akademii Duchownej w Petersburgu, 1870-1875 zesłany na wygnanie do Mitawy po konflikcie z administracją rosyjską, administrator diecezji żmudzkiej 1875-1883, od 15.03.1882 biskup ordynariusz kujawsko-kaliski, zrzekł się urzędu z powodu choroby 15.03.1902. Jako biskup kujawsko-kaliski stanowczo opierał się rusyfikacji i naciskom administracji rosyjskiej; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 1 s. 449.
- Józef Hollak (18.01.1812 Krawniszki pow. Mariampol - 27.10.1890 Wyłkowyszki) nauczyciel i pisarz dla głuchoniemych, biskup sufragan augustowski. Pochodzenia chłopskiego, uczył się w seminarium duchownym w Sejnach w latach 1832-1834 i w Seminarium Głównym (Akademii Duchownej) w Warszawie w latach 1834-1837 kończąc je jako kandydat teologii, współpracownik ks. J. Falkowskiego w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie, autor m.in. podręczników religii i współautor pierwszego w historii słownika mimicznego dla głuchoniemych. Aresztowany za ukrywanie polskich powstańców w listopadzie 1863 roku, został jednak zwolniony, mimo polecenia namiestnika, aby wysłać go na zesłanie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1837, prefekt i katecheta w latach 1837-1855 w Instytucie Głuchoniemych, proboszcz w Radzyminie (powiat Wołomin) od 1846 do 1866 i w Warszawie (administrator parafii od 1866 na Solcu, proboszcz od 1868 do 1883 na Grzybowie), nominowany biskupem sufraganem augustowskim 15.03.1883, jednocześnie był proboszczem w tych latach w Wyłkowyszkach; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 9 ss. 583-584, Massalski 2007 ss. 164-165.
- Szymon Marcin Kozłowski (5.11.1819 Olita - 14.11.1899 Petersburg) arcybiskup mohylowski. Do seminarium duchownego wstąpił w 1839, studiował w Akademii Duchownej w Wilnie, a następnie od 1842 w Akademii Duchownej w Petersburgu, którą ukończył jako magister teologii w 1845, wyświęcony na kapłana w 1842. Początkowo wykładowca w wileńskim seminarium, w latach 1848-1851 profesor w petersburskiej Akademii. W latach 1851-1863 rektor seminarium duchownego w Wilnie, od 1877 rektor Akademii Duchownej w Petersburgu. W 1883 został mianowany biskupem łucko-żytomierskim, a w 1894 mianowany arcybiskupem metropolitą mohylowskim. Lojalista, w rządach w archidiecezji uzależniony od biskupów sufraganów. Bardzo płodny pisarz religijny, popularyzator katolicyzmu, biblista, autor modlitewników i katechizmów i innych publikacji popularnych, nie zajmujący się działalnością naukową; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 15 ss. 31-32.
- Kazimierz Józef Wnorowski (16.03.1818 Łęczyca - 20.04.1885 Lublin) biskup diecezjalny lubelski, biblista. Ukończył Akademię Duchowną w Warszawie w 1839 ze stopniem kandydata teologii, święcenia kapłańskie uzyskał w 1841. Od 1842 profesor teologii Akademii Duchownej w Warszawie. Członek tajnego związku tzw. Organizacji 1848 roku, aresztowany w 1850 i więziony w cytadeli warszawskiej, a potem do 1856 na zesłaniu w Wołogdzie i Wielkim Ustiugu, po zesłaniu w diecezji kieleckiej, najpierw jako profesor, a potem od 1872 również jako rektor seminarium duchownego w Kielcach. Zwolnienie z dozoru policyjnego uzyskał dopiero w 1862. W tymże roku został proboszczem w Szańcu (Szaniec pow. Busko-Zdrój), a w 1864 dziekanem szydłowieckim. Karany administracyjnie za działalność patriotyczną. W 1883 mianowany biskupem ordynariuszem diecezji lubelskiej oraz administratorem apostolskim diecezji podlaskiej; zob. Śliwowska 1998 ss. 676-677 i inne materiały.
- Antoni Franciszek Ksawery Sotkiewicz (12.01.1826 Bardo pow. Kielce ówcześnie pow. Opatów - 3/4.05.1901 Sandomierz) biskup sandomierski, administrator archidiecezji warszawskiej, profesor prawa kanonicznego w Akademii Duchownej w Warszawie, redaktor "Przeglądu Katolickiego". Uczył się w seminarium duchownym w Sandomierzu, w latach 1846-1850 studiował w Akademii Duchownej w Warszawie otrzymując stopień kandydata teologii. Wyświęcony na kapłana w 1849. Początkowo proboszcz, a potem wykładowca w seminarium w Sandomierzu. Od 1861 do 1867 wykładowca w macierzystej Akademii. W latach 1864-1877 redagował "Przegląd Katolicki", w latach 1873-1896 współpracował z "Encyklopedią kościelną". Od 1877 był administratorem archidiecezji warszawskiej, zaś w 1883 uzyskał nominację na biskupa ordynariusza sandomierskiego, legalista w stosunkach z administracją rosyjską; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 40 ss. 620-621.
- Tomasz Teofil Kuliński (12.12.1823 Ćmielów - 8.01.1907 Kielce) pierwszy biskup kielecki. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, w latach 1843-1845 uczuł się w seminarium duchownym w Kielcach, zaś od 1845 do 1849 studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu uzyskując stopień kandydata teologii. W 1849 wyświęcony na kapłana i już w 1850 został kanonikiem katedralnym kieleckim, od 1852 profesor w seminarium kieleckim. W 1870 został wikariuszem, a potem apostolskim administratorem nowo utworzonej diecezji kieleckiej (z części archidiecezji krakowskiej). W 1872 został biskupem tytularnym, po erygowaniu w 1882 reaktywowanej diecezji kieleckiej został mianowany jej pierwszym biskupem ordynariuszem, ingres odbył się w czerwcu 1883. Mimo kilku konfliktów z zaborczą administracją rosyjską nie został poddany istotnym sankcjom; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 16 s. 160.
- Kacper (Kasper) Borowski (6.01.1802 Polinowszczyzna (pow. Dryssa gub. witebska) - 15.01.1885 Płock) duchowny rzymskokatolicki, biskup łucko-żytomierski i biskup płocki, profesor Akademii Duchownej w Petersburgu. W 1827 ukończył wyższą szkołę połocką i rozpoczął studia teologiczne w seminarium przy Uniwersytecie Wileńskim, które ukończył i otrzymał święcenia kapłańskie w 1831. Po likwidacji Uniwersytetu został wykładowcą w Akademii Duchownej w Wilnie, następnie wraz z nią został przeniesiony do Petersburga. Od 1846 kanonik mohylewski. W 1848 został konsekrowany jako biskup łucko-żytomierski (na urzędzie do 1871?). Także administrator apostolski zniesionej diecezji kamienieckiej w latach 1867-1883. Po powstaniu styczniowym nie zgadzał się na rusyfikację nabożeństw skutkiem czego w 1869 został zesłany do Permu, gdzie przebywał do 1882. Następnie udał się do Płocka, gdzie dotarł 26.07.1882, zaś 1.05.1883 otrzymał nominację na biskupa płockiego; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 2 ss. 348-349.
- Karol Hryniewiecki (13.12.1841 Pulsze (d. Pulsy) pow. Bielsk Podlaski - 14.04.1929 Lwów) biskup wileński, działacz polityczny II RP, poseł na Sejm Litwy Środkowej. Gimnazjum ukończył w Białymstoku, uczył się w seminarium duchownym w Mińsku od 1861, następnie studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Walczył w powstaniu styczniowym. Wyświęcony na kapłana w 1867. Początkowo wikariusz w Orszy, od 1869 profesor w macierzystej Akademii oraz profesor i rektor seminarium duchownego w Petersburgu, kanonik mohylewski w 1877, od 1879 prałat. Mianowany biskupem diecezjalnym wileńskim w 1883, aresztowany 29.01.1885 za działalność patriotyczną i walkę z rusyfikacją, w dniu 2.02.1885 zesłany do Jarosławia nad Wołgą. Zwolniony w 1889 bez prawa powrotu do diecezji wyjechał do Rzymu, gdzie zrezygnował tegoż roku ze swego urzędu, mianowany w 1891 arcybiskupem tytularnym Perge. Rezydował w archidiecezji lwowskiej, był proboszczem w latach 1893-1895 w Tuchowie pow. Tarnów, potem kanonikiem kapituły łacińskiej we Lwowie i proboszczem parafii Zazule-Kozaki pow. Złoczów; zob. Nitecki 2000 s. 157 (błędnie podaje Tyczyn zamiast Tuchów), EK t. 6 łam 1265 i inne materiały.
- Mieczysław Leonard Pallulon (Paliulionis) (19.11.1834 Smilgi pow. Poniewież - 2.05.1908 Kowno) biskup żmudzki. Pochodził ze żmudzkiej rodziny chłopskiej, w latach 1852-1856 uczył się w seminarium duchownym w Worniach, a w latach 1856-1860 studiował w Akademii Duchownej w Petersburgu, które ukończył je jako magister teologii, został wyświęcony na kapłana 27.02.1860. Następnie był profesorem w macierzystym seminarium, od 1876 kanonikiem gremialnym, a w 1879 został prałatem kapituły żmudzkiej. Sakrę biskupią otrzymał w 1883. Jako biskup żmudzki wspierał ludność litewską i stał na stanowisku wspólnego frontu polsko-litewskiego wobec rosyjskiej administracji, której często przeciwstawiał się głównie w kwestiach kościelnych; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 25 ss. 94-95.

O autorze: 1) Józef Holewiński (17.03.1848 Warszawa - 20.01.1917 Warszawa) malarz i rysownik, a przede wszystkim jeden z najwybitniejszych polskich drzeworytników, czynny jako rytownik w Warszawie od 1865 do początków XX w., uczeń Jana Styfiego i Wojciecha Gersona, w latach 1865-1890 związany z "Kłosami" (początkowo tu sygnował ryciny nazwiskiem "Cholewiński"), potem krótko z "Wędrowcem", a następnie z "Tygodnikiem Ilustrowanym" (w "Kłosach" i "Tygodniku Ilustrowanym" był kierownikiem artystycznym), nadto do 1902 rytował dla niemieckiego "Moderne Kunst" i dla wydawnictw książkowych, bardzo płodny, wielokrotnie nagradzany i wysoko ceniony ksylograf; zob. obszerny biogram SAP t. 3 ss. 98-99.
2) Edward Nicz (1851-1916) warszawski drzeworytnik czynny w latach 1869-1900, związany z "Tygodnikiem Ilustrowanym", a także z "Kłosami" i "Wędrowcem" (kierownik artystyczny), wybitny, wielokrotnie nagradzany i płodny ksylograf; zob. obszerny biogram SAP t. 6 ss. 50-51.

Literatura: Grajewski 1972 nie notuje; Katalog portretów BN nie notuje

---

Produkt przynależy do następujących kategorii:

• Działy tematyczne (ogólne)
• Grafika
• Grafika polska XIX w.
• Grafika tematyczna - portrety
• Technika wykonania / rodzaj obiektu
• drzeworyt sztorcowy (poprzeczny)
• drzeworyt
• Tematy (szczegółowe)
• malarstwo polskie, rysunek polski
• portrety polskie okres
• portrety polskie zawody
• postacie 19 wiek - Polska
• duchowni rzymskokatoliccy - hierarchowie - Polska
• duchowni rzymskokatoliccy, zakonnicy - Polska
• wojskowi, powstańcy, konspiratorzy - Polska
• zbiorowe - Polska
• zesłańcy, represjonowani - Polska

---